....aaand we're back.

hoşbuldum.

camdan dışarı baktım da.. gördüm ki: bahar.
gelme dedim, dinlemedi. yaza da kuvvetle muhtemel laf geçiremeyeceğim. her sene aynı muhabbet.

bu sene farklı olsun istiyorum. her senenin farklı olmasını istediğim gibi.. (yani aslında bir fark yok?)

yeni bir şeyler keşfetmiş olmak istiyorum gizliden gizliye; dedim ki bu sene ağaçları örnek alsam? (ulvi, dingin, olgun, pişmiş ve artık olmuş, anlamlı bir uzakdoğu felsefesinden esinlenmiş izlenimi verebilir miyim..? bi denesem?)

kalleş bahçıvan, her seferinde bizim bahçedeki güzelim ağaçları o kadar uğraşıp uzattıkları dallarını kesip buduyor. karşılığında onlar arsızca yeniden, sonra yeniden, yeniden ve yeniden yeşerip o dalları bir kez daha, bir kez daha ve bir kez daha uzatıyorlar, büyütüyorlar.

henüz hiç bizim bahçıvana darılan ve bi daha yeşermemeye karar veren bir ağaç görmedim.

ben olsam..
yüzüne bakmam şerefsizin.
hani kaçıp gidemiyorlar, tavır takınamıyorlar, ama pes edip yeşermicez ulan da demiyorlar.

takdir ve taklit etmek gerektiğini düşündüm... alerjilerimi kabartan bu mevsimde içinde bulunulucak doğru bir ruh hali gibi geldi: bahara teslimiyet.

bahar. gelme dedim, dinlemedin. sanki ben sana mecburum. ama ne yazık ki onu da daha önceden deklare etmiş birileri birilerine..

ps. bahçıvanın da çok s.kndeydi diceksiniz... (: hak vericem size.
saygılar sayın okur. ama lütfen terbiyenizi bozmayınız.